در زمانی که صنعت فولاد ایران با محدودیت انرژی، مقررات متغیر صادراتی، رقابت شدید منطقهای و نوسانات ارزی دستوپنجه نرم میکند، حرکت فولاد خوزستان در حوزه صادرات، جریانی متفاوت را دنبال کرده است؛ جریانی که نهتنها عقب نمینشیند، بلکه افق تازهای برای نقشآفرینی ایران در بازارهای جهانی باز میکند. سخنان اخیر مجید عبیات، مدیر صادرات این شرکت، نشان میدهد که راهبرد فولاد خوزستان دیگر بر محور «فروش محصول» نیست، بلکه بر محور «ساختن شبکهای پایدار از زیرساخت، بازار و استاندارد جهانی» است؛ راهبردی که این شرکت را به نخستین صادرکننده فولاد ایران تبدیل کرده و تنها در نیمه نخست ۱۴۰۴، ۴۷۲ هزار تن محصول را به بازارهای جهانی رسانده است.
یکی از مهمترین نکات این رویکرد، نقش فولاد خوزستان در احیای زیرساختهای بندری استان است. صادرات گسترده این شرکت موجب شده بنادر کمفعال در جنوب دوباره به چرخه اقتصاد بازگردند؛ رخدادی که نهفقط هزینه لجستیک را کاهش میدهد، بلکه اقتصاد بندری، حملونقل و اشتغال محلی را به حرکت درمیآورد. این نگاه، صادرات را از سطح یک فعالیت تجاری بالا میبرد و آن را به یک موتور توسعه منطقهای تبدیل میکند؛ موتورى که خوزستان با وجود فشار تحریم و ناترازی انرژی بهشکل کمنظیری آن را روشن نگه داشته است.
در کنار توسعه زیرساختها، ورود به بازارهای جدید و تطبیق با استانداردهای سختگیرانهتر نیز بخش جداییناپذیر استراتژی صادراتی شرکت است. ورود پرقدرت چین به بازار عراق، و رقابت کشورهای منطقه در بازارهای شمال آفریقا و جنوب شرق آسیا، شرایطی ایجاد کرده که تنها شرکتهایی با برنامهریزی دقیق، استانداردسازی محصول، توان لجستیکی و شناخت عمیق از نیاز مشتریان جهانی قادرند جایگاه خود را حفظ کنند. فولاد خوزستان با تمرکز بر کیفیت محصول و مدیریت زنجیره تولید در شرایط پیچیده انرژی نشان داده که میتوان حتی در محدودیت نیز بازار را نگه داشت و توسعه داد.
فولاد خوزستان در حال بازتعریف نقش صادرات در صنعت فولاد ایران است؛ صادرات نه بهعنوان «خروج محصول از کارخانه»، بلکه بهعنوان «معماری یک مزیت ملی». احیای بنادر، جذب بازارهای جدید، استانداردسازی محصول و پیوند میان تولید و مأموریت صادراتی، مجموعهای را شکل داده که اگر از سوی سیاستگذاران انرژی و تجارت خارجی حمایت شود، میتواند صادرات فولاد ایران را از یک مسیر پرریسک به یک ستون باثبات برای اقتصاد غیرنفتی کشور تبدیل کند؛ مسیری که آغازش در خوزستان است، اما اثرش در مقیاس ملی دیده خواهد شد.
[۲۰۲۵/۱۲/۱۳, ۹:۱۵ ق.ظ] n: تحلیلی بر سخنان مدیرعامل فولاد خوزستان؛
چرا صنعت فولاد ایران به آستانه یک دگرگونی راهبردی رسیده است؟
سخنان اخیر امین ابراهیمی، مدیرعامل فولاد خوزستان و نایبرئیس انجمن تولیدکنندگان فولاد ایران در کنفرانس بینالمللی استیل پرایس، بیش از آنکه یک گزارش روتین درباره وضعیت صنعت در کشورمان باشد، نوعی نقشه راه برای آینده فولاد ایران بود؛ آیندهای که دیگر بر پایه افزایش ظرفیت و رشد کمّی بنا نمیشود، بلکه نیازمند جهشی جدی به سمت کیفیت و ارزش افزوده بیشتر است. مديرعامل فولاد خوزستان با استناد به دادههای دقیق نشان داد که مسیر گذشته، با همه دستاوردهایش، امروز به نقطهای رسیده که ادامه آن میتواند هزینههای سنگینی برای کشور داشته باشد.
ایران با تولید ۳۱.۴ میلیون تن فولاد در سال ۲۰۲۴ و تثبیت رتبه دهم جهان، جایگاهی کمنظیر دارد؛ بهویژه آنکه نرخ رشد تولید فولاد کشور ۶.۴ درصد است، در حالیکه متوسط جهانی تنها ۱.۶ درصد گزارش میشود. این شکاف، سالها یک مزیت رقابتی بوده، اما اکنون خود به نشانهای از رسیدن صنعت به سقف توسعه کمی تبدیل شده است؛ سقفی که عبور از آن بدون نوآوری، فناوری و تغییر در ساختار محصول دشوار و شاید ناممکن باشد.
اهمیت فولاد در اقتصاد ایران نیز بهگونهای است که هر تغییر در وضعیت آن، اثر مستقیم بر اقتصاد ملی دارد. ۲ میلیون اشتغال مستقیم و غیرمستقیم، سهم ۵.۵ درصدی از GDP بدون نفت و تبدیل شدن به دومین صنعت ارزآور کشور در سال ۱۴۰۲، نشان میدهد که آینده اقتصاد ایران در بسیاری از سطوح با فولاد گره خورده است. اما همین اهمیت اقتصادی نیز وزن هشدارهای ابراهیمی را بیشتر میکند؛ چراکه او بهروشنی نشان داد محدودیتهای انرژی طی چهار سال اخیر ۲۶.۱۶ میلیون تن تولید را از بین برده و ۱۴.۰۹ میلیارد دلار خسارت وارد کرده است—رقمی که خود بهترین دلیل برای ضرورت تغییر مسیر است.
